در دههی گذشته، پاریس بهتدریج خود را بهعنوان یکی از کانونهای جدی ساعتسازی میکروبرند در جهان تثبیت کرده؛ مسیری که با نامهایی چون Serica و Baltic معنا پیدا کرده است، اما در حاشیهی این جریان، برندی کمسروصداتر نیز آرامآرام مشغول ساختن جایگاه خود بوده: Laps.
Laps که در سال ۲۰۱۵ به دست آنتونن مرسیه بنیان گذاشته شد، هویت خود را با صفحههای گرافیکی و مونتاژ دستساز در تیراژ محدود شکل داد؛ ساعتهایی که با متریالهایی نامتعارف مانند چوب، برگ تنباکو، چرمهای اگزوتیک و چاپهای آرشیوی، بیش از آنکه صرفاً ابزار زمانسنجی باشند، بیانیهای بصری به نظر میرسیدند.
اکنون اما این برند با تازهترین معرفی خود، از ساعتهای کوارتزِ پرهیاهو و آشکارا طراحیمحورِ گذشته فاصله میگیرد و به قلمرویی سنجیدهتر وارد میشود: یک ساعت اتوماتیک با زبانی بصری متعادل و خویشتندار—حرکتی که بیش از تغییر محصول، نشانهای از بلوغ است.
پاریس البته با خانههای مد بزرگش شناخته میشود — نهادهایی که قرنها ستون صنعت بودهاند — اما من از دنیای پوشاک مردانه میآیم؛ و بهویژه در چند سال اخیر، در کنار همان نهادها موجی از فروشگاههای مستقل کوچکتر بالا گرفته: Husbands، Rubirosa، De Bonne Facture و امثال آنها؛ میگویم همان مرزبندی در ساعتمچی هم جریان دارد. در پهلوى آن ستونهای کهنسال، نامهایی چون Baltic و Serica جا گرفتهاند، و با خط Arche تازهاش، به نظر میرسد Laps هم وارد این گفتگو شده است.
فرم و کارکرد همیشه در صدر ذهنم است، و گاهی با ساعتهایی روبرو میشوم که بیش از حد به یک سمت کج میکنند. شاید مثل آونگ، سلیقهام گاه از این سو گاه از آن سو نوسان دارد، اما نقطه سکون طبیعیاش وسط است — همان جایی که Arche، تازهترین ارائه برند، برایم مینشیند. زیر مرز هزار دلار بودنش را که کنار بگذاریم — مجبور شدم یکی را از نزدیک ببینم.
مدل «Arche» نه تنها دهمین سالگرد تأسیس Laps را رقم میزند، بلکه نخستین تجربهی این برند در ساخت ساعتهای اتوماتیک محسوب میشود؛ محصولی که سرآغاز فصلی جدید تحت عنوان «Studio» است و مرزهایش را از خط تولید کوارتز «Prima» که هویت برند را از سال ۲۰۱۵ تعریف میکرد، جدا میکند. Laps اعتبار خود را بر تنوع وسیع در طراحی قاب و صفحه بنا کرده که طیفی از رویکردهای مینیمال تا آوانگارد را شامل میشد، اما رویکرد فعلیاش شباهتِ ساختاریِ تأملبرانگیزی به مسیر احیای برند «Dennison» دارد.
درست همانگونه که Dennison با بازگشت به زبان طراحی قابهای دهههای ۶۰ و ۷۰ میلادی — با تأکید بر ابعاد کوچکتر، هندسهی دقیق و خطوط قاطع — نبض زمانه را دوباره در دست گرفت، در Arche نیز همان غریزهی اصلاحگرانه به چشم میخورد.